Achter de zeven luiken, of over de avonturen van Sinterklaas

Wednesday, December 5, 2018

Achter zeven jaloezieën of over de avonturen van de Kerstman
Claus opende langzaam zijn ogen; het was buiten nog helemaal donker. Het is vandaag.
Hij dacht: 6 december. Ik moet opstaan. Een dikke schapenvachtjas en warme laarzen aantrekken. En dan zou het wel weer goed komen.
Net als een man voor de open haard, drinkt hij thee met mevrouw Claus. Aan de andere kant, dat is het dan.
Het is leuk om er de hele dag naar te kijken. Geen probleem, je moet toch opstaan.

De Kerstman stond heel stilletjes op. Hij was zo voorzichtig mogelijk, maar helaas stootte hij zijn pyjamamouw af.
Glazen op het nachtkastje en toen... begonnen al zijn jaloezieën te zingen. En daar waren ze.
Zeven. O, vlinderpootjes, dacht hij, die vervang ik uiteindelijk wel door gordijnen en draperieën. Nou ja, echt waar.
Kunnen ze niet gewoon eens een keer stil zijn? Er werd niet alleen gezongen, maar ook vrolijk gepraat en gelachen.

Je had waarschijnlijk al wel door dat de gordijnen van de Kerstman ongebruikelijk waren. Niet alleen ongebruikelijk, maar ook
Uiterst belangrijk. Ze waren Claus' venster op de wereld. Door elk van hen kon er eentje heen kijken.
Het continent en zijn inwoners. Zie kinderen en volwassenen, hun dromen en hun diepste innerlijk.
verlangens. En natuurlijk waren ze beleefd. Dat is te danken aan de betoverde jaloezieën van Claus.
Ik wist altijd wat er op het verlanglijstje van een kind stond. Brieven raakten soms ergens zoek.
(Of die gapende elfen hebben iets verkeerd begrepen.) Maar in de blinde vlekken, zoals in een magische bol, was het mogelijk.
Zie alles en leer alles.

De Kerstman is helemaal wakker en, na een kop warme koffie te hebben gedronken, al in een veel betere stemming.
Hij glimlachte zachtjes. Praters, want ze praten vanuit mijn jaloezieën, maar wat zou ik zonder ze moeten?
deed.

HO HO HO
We vliegen

bloggen